حس خوبی ندارم به این مطلب... جاست رُت ایت...

عمر آدمها به اندازه ی تمام دوستت دارم هاییست که شنیده اند...

قلب آنها به وسعت تمام مهرهاییست که بخشیده اند...

پس به راستی چه چیز انسان را از اوج نامتناهی بودن محدود می کند؟

تمام دوستت دارم هایی که شنیده نشد...

تمام محبت هایی که دیده نشد...

تمام نگاه هایی که باید می دید و ندید...

تمام نگاه هایی که ای کاش نمی دید و دید...

تمام بغض هایی که از چشم ها روان نشد...

تمام اشک هایی که با گرمای دستی پاک نشد...

و تمام تلخی هایی که شیرین نشد...

اما به راستی چه  چیز در انتها می ماند؟

چروک های شیرین لبخند...

و یا رد های شور اشک...

/ 1 نظر / 12 بازدید
Ali

ajaaaaab [متفکر][ابرو]